Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς
Ένα βιβλίο για την παιδική ηλικία, τη μετανάστευση και την απώλεια. Ένα χρονικό που συνδέει με μια κόκκινη κλωστή το φοβισμένο κοριτσάκι που ακολουθεί τους γονείς του από την ετοιμοθάνατη μεταπολεμική Ελλάδα στη «Μαύρη Χώρα» όπου ο πατέρας εργάζεται ως ανθρακωρύχος στη Charleroi του Βελγίου. Ιστορίες, αστεία, αυτοσαρκασμός, οικονομική κρίση και απεργίες αποτελούν το φόντο της χαοτικής διαδρομής που διένυσαν αυτοί οι μετανάστες του περασμένου αιώνα…
Η Φεβρωνία Τσάση είναι παιδί μεταναστών της δεκαετίας του ‘50. Είναι Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων και Σύμβουλος Επικοινωνίας και Προσωπικής Ανάπτυξης. Έγραψε τις αναμνήσεις της για να διηγηθεί στα παιδιά της τις αιτίες της μετανάστευσης από τη μητέρα Ελλάδα, τις δυσκολίες ενσωμάτωσης στο Βέλγιο των ανθρακωρυχείων, αλλά και τους «φύλακες αγγέλους» που τους προστάτεψαν.
[Απόσπασμα από την εισαγωγή]
…Κατά τη δεκαετία του ’50, είτε ήταν εθνική είτε οικογενειακή, η εκπαίδευση έπλαθε τα κοριτσάκια να είναι σιωπηλά και προπάντων διακριτικά προστάζοντάς τα να μένουν φρόνιμα στο σπίτι κατά τη διάρκεια των διακοπών για να εξασκηθούν με το ανιαρό ράψιμο καθώς και τα ναΐφ κεντήματα. Έτσι, η ρητορική μου δυσαρέσκεια ανάγεται στην παιδική μου ηλικία. Δεν μιλούσα πολύ και επιβαλλόμουν ακόμα λιγότερο. Μας επιτηρούσαν επίσης στενά τα αγοράκια. Με τη μεγάλη διαφορά όμως, σε σχέση με τα κορίτσια, ότι εκείνα είχαν το δικαίωμα να εκφράζονται πιο συχνά, μπορούσαν να παίζουν στον δρόμο, να κουτρουβαλιάζονται με το ποδήλατο στα πεζοδρόμια και να κάνουν ζαβολιές με τις μπίλιες. Για τους περισσότερους, «Ο πόλεμος των κουμπιών» ήταν μόνο μια ταινία που ταίριαζε στην κοινότοπη καθημερινότητά τους, της οποίας ήταν οι θρασύτατοι ήρωες. Μαθαίναμε να παραμένουμε στη θέση μας, να ζούμε σύμφωνα με μία καθώς πρέπει μετριοφροσύνη. Έτσι, η δασκάλα του σχολείου μας παρότρυνε να αποφεύγουμε να ξεκινάμε τα γράμματά μας ή τις προτάσεις μας με το «εγώ» διότι θεωρείται πάρα πολύ εγωκεντρικό και αγενές. Χάρη σ’ αυτήν τη μη συγκαταβατική παιδεία, είχα μετατραπεί σε ένα τέλειο αρνάκι μαγκωμένο και απίστευτα υπάκουο, ντροπαλό και σιωπηλό. Η χαμογελαστή μουγγαμάρα μου έγινε και η πανοπλία μου…
Μετάφραση: Θεανώ Μποράκη
Επιμέλεια: Χρήστος Τσαντής
Διαστάσεις: 14 Χ 21, σελίδες: 272, ISBN 978-618-6000-00-3
